Intrvw

Waar gaat je werk over?

Ik poog met ieder werk een beeldende verklaring te geven voor de oneindige complexe eenvoud van het menselijk bestaan.

Hoe bedoel je dat ?

Enerzijds heb je de mens als emotioneel reflecterend wezen dat zich onderscheidt (of meent te onderscheiden) van al het andere. Anderzijds blijkt diezelfde mens op kwantummechanische schaal opgebouwd te zijn uit precies dezelfde deeltjes als al het andere in het universum.
Die drie realiteiten wil ik graag tegelijkertijd zichtbaar en voelbaar maken in één beeld.

Waarom ?

(Lacht) Ja, eehh … waarom, waarom …
Ik geloof niet in de mens als ‘bijzonder wezen’. Ik geloof niet in ‘hoogste op de evolutionaire ladder’.
Voor mij is de mens gewoon een diertje. Een evolutionair gevormd organisme. En daarin niet anders dan eehh …
Ik zie geen verschil tussen mieren die een mierenhoop bouwen en mensen die een stad bouwen.

Maar die mieren weten niet dat ze die mierenhoop bouwen en wij weten wel wat we doen.

Jaaaa, dat zou kunnen … eehh …
Een duif kan over 1000 km zonder tomtom naar huis vliegen en een octopus heeft 8 poten. Dus ?
Het feit dat een organisme een paar eigenschappen heeft die gee enkel ander organisme heeft wil nog niet zeggen dat het dan ook maar meteen ‘hoger’ is.
Overlev(er)ing van datgene dat het beste pas of het best is aangepast (to fit).
Blijkbaar is reflectief vermogen een overlevende aanpassing.

Dat klinkt wel heel ‘kaal’ ?

Kaal, kaal. Ja eehh, als jij dat kaal vindt. Ik vind dat helemaal niet kaal.

Maar als ik ’t goed begrijp is voor jouw alles hetzelfde ?

Neeeee, helemaal niet !
De biodiversiteit is gigantisch, enorm. Geweldig !
De kwantummechanische realiteit kent net als het (emotionele) menselijke bestaan oneindig veel mogelijke toestanden, variaties en cobinaties.
Niks ‘hetzelfde’.
Maar als je in- of uitzoomt blijkt op iedere schaal dat onder/boven liggende mechanismen die tot deze oneindige complexiteit leiden altijd weer zeer eenvoudig zijn. En vaak ook veel overeenkomsten vertonen.

Is dat wat je bedoelt met ‘oneindige complexe eenvoud’ ?

(Haalt opgelucht adem) Ja.

En hoe zien we dat terug in je werk ?

Pfoe, ja, eehh, ik wil natuurlijk niet mijn werk gaan verklaren, want dat is dodelijk.
Eehh, misschien een beetje met een omweg …
Een deel van mijn werk is op de keeper beschouwd fotografie.
Maar doordat ik zoveel digitale beeldinformatie weghaal blijft er uiteindelijk iets over dat meer aan grafiek of schilder- en tekenkunst refereert.
En daarmee ben je af van die fotografische ‘werkelijkheid’.
Ik bedoel, de schilderkunst is allang bevrijd van het ‘object’ maar de fotografie hangt nnog steeds heel erg op de ‘werkelijkheid’. Niet voor niets wordt het woord ‘fotografisch’ vaak gebruikt in de betekenis van ‘ nagenoeg 100% overeenkomend de fysiek waargenomen werkelijkheid’.
En ja, die kwantummechanische werkelijkheid is nou eenmaal niet met het blote oog waarneembaar.

En die is in jouw werk wel zichtbaar ?

(Lacht) Nou ja, eehh, dat hoop ik.
Er ontstaan voor mij twee lagen. Eén van , om jouw woord maar eens te gebruiken, ‘kale’ hoekige pixels en één van (ronde) organische vormen.
En die ‘kale’ refereert voor mij wel echt aan die kwantummechanische werkelijkheid.

En de menselijke emotionele wereld ?

Jaaaa, weet ik veel.
Kijk, Schopenhauer zei al dat het leven in principe afschuwelijk is en dat zal het voor veel mensen op deze aardbol ook zijn. Dus je moet het toch hebben van eehh … nou, misschien wel (de titels) van wat wellicht de mooiste programma’s zijn die ooit in Nederland zijn gemaakt ; “Een schitterend ongeluk” en “Van de schoonheid en de troost”.
Als ik echt voel dat alles en iedereen van hetzelfde is gemaakt … dat je met een handjevol quarks een zo waanzinnig gevarieerde aardbol kan maken. Dat je met 12 tonen eindeloos veel muziek kunt componeren, dat je met een beetje verf evenzoveel schilderijen schilderijen kunt maken en van een paar stukkies hout miljoenen stoelen kunt maken die nooit precies hetzelfde hoeven te zijn … als dat écht tot me doordringt … jaa, dat is wel troostrijk.

Dus dat is wat je wilt bereiken met je werken … troost?

(Slaat armen om het hoofd) Aaaaaarrrgghhh, ja, natuurlijk.
Maar daar ga ik niet over.
Ik maak iets en daarna … heb ik er niets meer over te zeggen.
Teun de Vries zegt zoiets als ‘cultuur is in de waarneming’.
En die waarneming, die perceptie, daar gaat ’t natuurlijk over. En ieder mens, ofschoon opgebouwd uit dezelfde elementaire deeltjes en vooral heel veel niets, neemt anders waar. Heeft een andere perceptie.
Oneindige complexe eenvoud …